'Het is een Iris'

Verbaasd kijk ik naar boven. Deze bloem wordt niet uit de hemel gegooid door mijn vader, er zit iemand in mijn boomhut. Met een soepele beweging springt een man uit de boom. 'Je kijkt alsof je een spook ziet, als dit jou boomhut is dan spijt het me dat ik erin ben geklommen, maar ik had even behoefte aan rust' Even mezelf bij elkaar rapen... Maar wacht eens ik ken deze man helemaal niet en het is wel mijn verjaardag hiero. 'wie ben jij?' Hij is wel knap moet ik je zeggen, maar hij lijkt het zelf niet echt te merken. Misschien is hij wel ... you know what I mean. 'oh sorry, wat stom jij bent natuurlijk de jarige' Hij loopt op me af en ik krijg zo drie kussen op mijn wangen. Nou dat is nog eens een ontmoeting. 'Ik ben John, de broer van Samantha' Sinds wanneer neemt iedreen zijn broers en zussen mee? Logisch dat het drukker is dan verwacht.

In Da-mia kennen ze geen verjaardagen en mijn vader zei altijd dat ik dus heel blij met mijn cadeautje moest zijn, want in Da-mia kregen ze helemaal geen cadeautjes. En ik was ook altijd blij met mijn cadeautjes, waarschijnlijk omdat mijn vader me zo goed kende dat hij me altijd iets leuks gaf maar dat doet er even niet toe. Ze hadden dan wel geen verjaardagen in Da-mia maar er waren wel heeel vaak feesten. Soms wel een paar dagen achter elkaar. Mijn vader zei altijd dat als je goed keek dat je dan af en toe een flikkerende ster aan de hemel kon zien. Dan was het feest op Da-mia zei hij en dan staken ze nog meer lichtjes aan, waaronder een soort lantaarns en die flikkerde dan af en toe aan de hemel.

En nu zit ik hier. Onder een boom met een man die ik eigenlijk niet ken. Niet dat ik op hem let. Nee, ik kijk naar de sterren. Dan schiet er een hand naast me omhoog. Het is John.

'Kijk een flikkerdende ster! Op school werd me altijd verteld dat het tweelingsterren zijn die om elkaar heen draaien, maar als kind was ik er altijd van overtuigd dat het flikkerde lantaarns waren. Gek he?' ...

vandaag wordt ik 25...

Ik heb besloten om een groot tuinfeest te geven. Deels omdat het heerlijk weer is, deels omdat heel misschien een piepklein beetje van mij hoopt op die bloem. Ik weet dat het nooit zal gebeuren, maar in ouders geloof je nou eenmaal.

Da-mia leek veel op de aarde, maar had veel(en dan bedoel ik ook echt veel) minder problemen dan wij hier. In Da-mia is natuur het aller belangrijkste. Er zijn daar geen auto's die de natuur verpesten en de inwoners daar leven bijna als een meet de natuur. Net als wij vroeger eigenlijk... Maar wij zijn dit vergeten. De gemakken van alledag zijn te ingeburgerd. En ik hoor deze verhalen al sinds ik 4 was, maar ook ik heb een computer en een mobiel(en een auto) gewoon omdat het nou eenmaal makkelijk is. Ik maak het dan misschien niet meer mee, maar misschien mijn achterkleinkinderen wel(als ik die ooit krijg) het vergaan van de aarde. Da-mia heeft niet alle gemakken die wij kennen, maar Da-mia blijft bestaan en wij misschien niet.

Mijn tuinfeest is in volle gang. En wat voelt het goed om 25 te zijn! Al mijn vrienden zijn hier, dat doen ze elk jaar ze zeggen elke afspraak af voor mijn verjaardag. Dat doen ze omdat mijn ouders er niet meer zijn en ze willen niet dat ik alleen ben. Ik vind het echt superlief, maar nu heb ik dus dertig man hier en geen moeder die me helpt met koken.
'Hey Katherine, ik heb iedereen een bloem gegeven om bij zich te houden, voor de dames achter hun oor en de heren zien maar. Goed idee he!'
Dat is Simone mijn beste vriendin en ook zonder twijfel de gekste, alhoewel ze het wel leuk heeft bedacht met die bloemen.

Een minuut voor twaalf. Ik denk dat ik maar eens de tuin verder inga, naar het stille deel waar niemand is. Waarom hoop ik hierop? Het is belachelijk, mijn vader is dood en onder de grond en Da-mia is maar een verhaal. Maar toch...

Stil loop ik naar de boom waarin mijn oude boomhut nog steeds stevig zit. Hier zat ik vroeger ook altijd, kijkend naar de sterren. Als er iets zou gebeuren(mijn vader dus) dan zou het hier zijn. Ik kijk omhoog. Vanaf hier kun je de poolster heel mooi zien.

Dan valt er een bloem uit het niet op mijn schoot. De mooiste bloem die ik ooit heb gezien...

In Da-mia hebben ze niet alleen ruzie zoals hier, veel is er hetzelfde. Wat is er dan anders? De bewoners bijvoorbeeld, de bewoners van Da-mia zou ik niet magosch noemen maar ze kunnen wel dingen die daar in de buurt komen.

Alle bewoners van Da-mia zijn geboren met een pure en unieke verbinding met de natuur. Ze hebben de kracht om een zaadje op hun handen te leggen een drup water erop te laten vallen en een complete plant te laten groeien in een minuut. Ja, hun tijd is hetzelfde als die van ons. We klagen dan soms wel dat we niet tijd genoeg hebben, maar eigenlijk is onze tijd perfect daar kunnen ze in Da-mia ook niet aan tippen.

Voordat mijn vader stierf was hij al ziek. Hij wist het, en ik ook. We hadden tijd om afscheid te nemen, maar ik was nog klein en makkelijk is het toch al nooit. Tot kort voor zijn dood bleef hij mij verhalen vertellen over Da-mia, zijn laatste verhaal ging echter niet over Da-mia zelf.
Zijn laatste verhaal ging over hem. Hij vertelde mij dat als hij zou sterven dan zou hij in de hemel komen. En als hij aan de poort stond zou hij vragen of hij even met God mocht praten. En dan zou hij vragen of hij inplaats van naar de hemel naar Da-mia mocht. Hij zou dan accepteren dat hij opnieuw geboren zou worden en ook dat hij weer stervelijk was. En hij beloofde mij plechtig dat als hij dan weer wat ouder was en ik dus ook. Dan zou hij zich mij herinneren en dan zou hij de mooiste bloem op Da-mia opzoeken en die zou hij naar beneden gooien.
Hij liet mij toen beloven dat ik op mijn 25ste verjaardag om middernacht naar buiten zou gaan en naar de poolster kijken. De poolster was het licht dat het grote meer in Da-mia verlichtte, en vanaf daar zou hij die bloem gooien.

Vandaag is mijn 25ste verjaardag... 

Het begin van mijn blog lijkt misschien een beetje raar
Dus daarom stel ik mezelf eerst eens voor:

Naam: Daphne
Leeftijd: 16(oke nog niet;) k wor 12 mei 16)

Wat valt er nog meer te vertellen? Waar ik woon? Gaat je niks aan. Huisdieren? Ja, twee ratten en een hond. Haarkleur? BlonT.

Maar nu even serieus. Ik wil later schrijfster worden, of iets in die richting. Ik bedoel journalistiek of bij een tijdschrift werken lijkt me ook fantastisch. Zolang ik me kan herinneren heb ik al verhalen geschreven.

En de verhalen over de wereld van Da-mia is 1 van die verhalen. Ik weet niet eens meer hoe ik op het idee kwam, maar Da-mia zat op een dag gewoon in mijn hoofd.

Het verhaal is nog niet af, maar ik werk er hard aan. En omdat ik graag eerlijke reacties wil(en niet van mijn moeder want die zegt toch alleen maar dat het goed is omdat ik haar dochter ben)

Dus daarom komen de verhalen van Da-mia hier. Omdat ik graag eerlijke reacties wil. Ik wil graag vooruit komen en als je alleen maar hoort dat je alles perfect doet kun je niks verbeteren en ik wil graag beter worden.

Dus nu weet je alles... nou ja bijna alles dan.

XxX Daphne

Ps. de rode berichten zijn dus berichten die opzich niks met het verhaal te maken hebben

Da-mia was niet perfect. Er was ook wel eens ruzie en soms waren de mensen er boos of verdrietig zei mijn vader. Als kind vond ik dit prachtig, ook de mensen op de prachtigste planeet waarvan ik ooit had gehoord hadden wel eens ruzie.

Da-mia was daar voor mij toen mijn moeder stierf en de verhalen van mijn vader hielden mij op de been. De mensen bij mij op school lieten mij mijn gang gaan, ze zagen mijn wallen en ik was nog maar een klein meisje. Die wallen kwamen niet van het huilen, maar van de nachten waarin ik niet sliep maar de hele nacht voor mijn raam zat, kijkend naar de sterren.